De 'zucht'
Als klein meisje speelde ik samen met mijn zus ‘doktertje’ met onze zogenoemde ‘zucht’ (de stethoscoop). Inmiddels volwassen en officieel dokter loop ik nog steeds vol trots met mijn ‘zucht’ over de gang, want wat is het toch een voorrecht om dokter te mogen zijn en om op de meest bijzondere momenten in het leven van patiënten naast hen te mogen staan.
Als jonge dokter wilde ik mij graag verder ontwikkelen. Ik koos voor de diversiteit van de spoedeisende hulp. Ik leerde echt dokter te zijn, om te gaan met de verantwoordelijkheden en de werkdruk. Iedere dag was er nieuwe uitdagende casuïstiek. Honderden patiënten, jong en oud, klein en groot zeer. Allemaal hebben ze me iets geleerd, maar er zijn er een paar die me altijd bij zullen blijven. Ofwel vanwege de medisch inhoudelijke complexiteit of zeldzaamheid ofwel vanwege de bijzonder mooie gesprekken die we hadden.
Ik leerde ze immers kennen op de meest spannende momenten en mocht deze met hen beleven. Ik zag ze opknappen of een zucht van opluchting slaan bij goed nieuws. Het was ook aan mij om het slechte nieuws te brengen, naast ze te gaan zitten en stil te zijn. Om vervolgens de tijd te nemen om vragen te beantwoorden, vragen waarop het antwoord soms nog ontbrak.